Bazen insan bir duygunun içinden geçerken hemen toparlanmak ister. Üzgünse üzülmeyi bitirmek, kaygılıysa sakinleşmek, kırıldıysa bunu aşmak, öfkelendiyse kendini kontrol etmek ister. Sanki iç dünyasında beliren her duygu, hızlıca çözülmesi gereken bir sorunmuş gibi gelir. “Bunu neden hâlâ düşünüyorum?” “Artık geçmesi gerekmez miydi?” “Bu kadar etkilenmem normal mi?” “Niye böyle hissediyorum?” “Ben bunu çoktan aşmış olmalıydım.” Bu cümleler çoğu zaman duygunun kendisinden daha

Bazı insanlar bir cümle kurduktan sonra bile içlerinde açıklamaya devam eder. “Yanlış anlamasın.” “Kırılmış olabilir.” “Bunu öyle demek istemedim.” “Acaba fazla mı net konuştum?” “Şimdi bencil gibi mi göründüm?” Bazen karşı taraf henüz hiçbir şey söylememiştir. Ortada açık bir çatışma yoktur. Belki sadece kısa bir mesaj atılmış, bir teklif reddedilmiş ya da bir sınır çizilmiştir. Ama kişinin içinde çoktan uzun bir savunma konuşması başlamıştır. Bu durum çoğu zaman yalnızca “f

Bir hedefe aylarca, belki yıllarca yürüdüğünde, zihnin genelde varış anını hayal eder. Orada bir rahatlama, bir doluluk olacağını düşünürsün. Ama bazen tam tersi olur: hedefe ulaştığın gün, beklediğin sevinç yerine tuhaf bir sessizlik gelir. Bunun bir adı var aslında — varış yanılgısı (arrival fallacy). Zihnimiz bir hedefi, ona ulaşınca her şeyin değişeceği bir eşik gibi kurar. Oysa hedefe ulaştığında değişen çoğu zaman dışarısı değil, içeride açılan bir boşluktur: seni aylar